Cairn, bizim çevreyle kurduğumuz ilişkiyi refleks hızından ziyade bilinçli karar alma süreçleri üzerinden tanımlayan bir tırmanış sistemi üzerine inşa edilmiş. El–ayak yerleşimi, ağırlık merkezi dengesi, tutuş açıları ve karakterin yorgunluk seviyesi gibi değişkenler, birbirinden bağımsız değil; aynı anda değerlendirilmesi gereken bir bütün olarak ele alınıyor. Bu durum her hamleyi yalnızca bulunduğu an için değil, devamında açılacak ya da kapanacak olasılıklar açısından anlamlı hâle getiriyor. Oyuncu, güvenli görünen bir tutuşun yanlış zamanlamayla riskli hâle geldiğini ya da tehlikeli görünen bir geçişin doğru tempo ve hazırlıkla sürdürülebilir olduğunu deneyimleyerek öğreniyor.

Karakterimizin elastiklik seviyesi çok ilgimi çekti. Uzun süre jimnastik eğitimi almış gibi, dağın en tehlikeli kısımlarında bile sıfır açabiliyoruz.
Bastığımız yerlere çok dikkat etmemiz gerekiyor. Tırmandığımız yerin sonuna varacakken bile hemen çıkayım moduna girerseniz bir anda düşebiliyorsunuz.
Kontrolcü ile oynamak daha rahat ve daha keyifli olacaktır fakat ben klavye-fare hassasiyetini ve hissiyatını beğendiğimi söylemeliyim.
Kendime biçtiğim belli meydan okumalar oyunu daha da keyifli hale getirdi. Mesela şu bölgeye çıkarken karakterim titremesin, çıkıntı olmayan yere basmayayım, şu kadar sürede bitireyim gibi şeyler.

Sakin ve sabırlı oyuncular için çok huzurlu ve sanatsal bir deneyim olacağını düşünüyorum. Kendim de o oyunculardan birisi olarak arkadan vuran rüzgar sesleriyle böyle bir deneyim yaşamak zihnimi oldukça berraklaştırdı. Hazır havalar da soğukken bir sıcak çikolata ile deneyimin yoğunluğunun 10 kat artacağını iddia edebilirim.

Bu arada, oyunu ilk gördüğüm andan itibaren ve oynadığım süreç boyunca aklıma sık sık Mori Buntarou geldi.
Onun dağa çıkma nedeni zirve değildi sonuçta; arınmaktı.
İnsanlardan, gürültüden ve kendini sürekli kandırma ihtimalinden.

Bu güzel oyun benzer bir yerden konuşuyor bizimle.
Bizi ödüllendirmiyor, motive etmiyor, pohpohlamıyor.
Sadece fazlalıklarımızı tek tek söküp atıyor.

Hız, acele ve özgüven fantezisi burada yük sayılıyor.
Yanında taşıyamıyorsun.
Arınmadıkça yükselemiyorsun.

Bu yüzden Cairn'de tırmanış bir ilerleme değil—
eksilme süreci.

Peki bu eksilme insana ne hissettiriyor?
Yüklerinden arınmış ve özgürce uçan bir kuşun hafifliğini elbette.

Son olarak bu oyundan yaptığım en güzel çıkarım şu oldu:
Zirveye yalnız çıkmak isteyen insan, benliğini dağın eteğinde bırakmalıdır.

RX 9070 XT ekran kartı ile bile leş bir performans sorunu yaşarken geliştiricinin yaptığı paylaşımı gördüm ve sizlerle paylaşmak istedim. Performans sorunu yaşıyor iseniz steam kütüphaneden oyunun özellikler kısmından başlangıç seçeneklerine -force-d3d12 bunu aynı şekilde yapıştırın oyun kaymak gibi oluyor ekran kartı kullanımı bir hayli düşüyor.

Herkesin oyunu değil ama sevenini zirveye taşıyor. Bu oyunu sevenlere free solo belgeselini tavsiye ederim.